چ|و|ب|ی|ن: نوشته‌های پراگنده

صراحتِ آرمانی

چوبین — Tue, 06 Oct 2009 00:25:29 +0000

- مزخرف‌ترین نویسنده و آشغال‌ترین کتابی که می‌شناسی کی‌یه و چی‌یه؟
- خودت و کتابت.

«خوش‌مزه‌های شیرین‌زبون» یا «نوابغ ژورنالیسم در بهشتِ سرمایه‌داری»

چوبین — Fri, 02 Oct 2009 13:18:56 +0000

به‌این‌جمله توجه کنین:

To usher in Seasame Street’s 40th year on air starting Nov. 10, First Lady Michelle Obama will be appearing on the show to continue to spread her Radical/Marxist/Fascist Message about planting gardens and eating vegetables

این‌تحلیل درخشان که ظاهراً قراره یه‌جور جوکِ دست‌راستی ِ مک‌کارتیستی نباشه، توی گزارش نفس‌گیر و مهیّج James Poniewozik* از تمایلاتِ گیاه‌خوارانه‌ی مادام اوباما (30 سپتامبر 09) به‌رشته‌ی تحریر دراومده. حالا این‌که چه رابطه‌یی هست بین مارکسیسم با فاشیسم و گیاه‌خواری با رادیکالیسم، و نویسنده‌ی محترم چه‌طور تونسته از اون‌آسمون به این‌ریسمون برسه، دست‌کم من‌یکی نمی‌دونم! و مطمئناً نه مادام اوبامای گیاه‌خوار و نه ژورنالیستِ گوشت‌خوار عمدی ندارن در این‌که چشم‌شون رو به‌روی بحرانِ جهانی غذا برای میلیاردها انسانِ گرسنه که در معرض مرگِ حتمی هستن ببندن، و کمی حولِ نوع غذا و طعم و رنگ و بوی گیاهی یا گوشتی ِ اون ابراز احساساتِ شاعرانه کنن.
* نویسنده‌ی وبلاگ Tuned In در سایت Times

بچه‌ها متشکریم

چوبین — Fri, 02 Oct 2009 13:17:24 +0000

حضور علی کریمی و فریدون زندی در استیل‌آذین و میثم بائو در پرسپولیس و رجعتِ غلامرضا عنایتی و سیاوش اکبرپور به استقلال، نمونه‌ی درخشانی از معکوس‌شدنِ فرار مغزها و بازگشتِ نوابغ ملّی ما به‌دامانِ مامانِ وطن است.

20>8 یا 20<8

چوبین — Wed, 30 Sep 2009 11:01:49 +0000

رادیو بین‌المللی فرانسه گزارش کوتاهی درباره‌ی تبدیل «گروه 8» به «گروه 20» منتشر کرده و گسترش حوزه‌ی تصمیم‌گیری، از 8 ابرقدرتِ اقتصادی به 20کشور رو گام مهمّی در مسیر دموکراسی ِ اقتصادیِ بین‌المللی ارزیابی کرده. پیش‌از RFI، لوموند دیپلماتیک هم مشابهِ چنین تحلیلی‌رو در یک‌مقاله‌ی دقیق‌تر و ارزشمندتر ارائه کرده بود و از «پایانِ پروژه‌ی امپراطوریِ آمریکا و آغاز جهانِ چندقطبی» خبر داده بود. (سرمقاله‌ی لوموند دیپلماتیک- شماره‌ی ژانویه‌ی 2009)
من به‌لحاظِ کمّی با این‌حرف موافقم، ولی ازنظر کیفی، آیا چنین‌ترکیبی قابل اتکا هست؟ نگاه کنیم به مجموعه‌ی اعضای گروه 20: در یک‌سو بریتانیا و آمریکا و ژاپن و فرانسه و آلمان، با تمامی معیارهای مدرنیته و توسعه‌ی همه‌جانبه‌ی سیاسی/اقتصادی/فرهنگی، و در دیگرسو اندونزی و آفریقای جنوبی و مکزیک و آرژانتین. آیا کفه‌های این‌ترازو متعادل هستن؟ آیا چنین‌ترکیبی از «وزنِ» کافی برای تصمیم‌گیری و مدیریتِ اقتصادِ جهانی برخوردار هست؟ آیا عملاً قدرتِ تصمیم‌گیری بین اعضای این‌گروه به‌طور یک‌سان تقسیم شده؟
مسلماً جای خالی هند و برزیل که در گروه 8 احساس می‌شد، با تشکیل گروه 20 مرتفع شد؛ به‌ویژه این‌که برزیل طیّ دو-سه دهه‌ی گذشته با برنامه‌ریزیِ درستِ اقتصادی تونست از یک اقتصادِ بسته‌ی تک‌محصولی به یک‌اقتصادِ پویای خلّاق برسه و هند در سایه‌ی انقلاب IT به جای‌گاهِ مهمّی در تولیدِ جهانی رسیده، اما آیا توانِ اقتصادیِ چنین‌قدرت‌های نوپایی، با آمریکا و ابرقدرت‌های کهنه‌کار اروپایی برابره؟ پرسش مهم‌تر: آیا صِرفِ «برآورد/ارزش‌گذاریِ پولی» از قدرتِ تولیدِ اقتصادی، ما رو قادر می‌کنه که کشور کاملاً عقب‌مونده‌یی مث عربستان، با یک‌اقتصادِ نفتی/زیارتی (و نه توریستی) رو جزء قدرت‌های اقتصادی که «شایسته‌ی مدیریتِ اقتصاد جهان» هستن قرار بدیم؟
نکته‌ی دیگه این‌که اگه اقتصاد رو علاوه بر «تولید»، مرکّب‌از 2 پارامتر «توزیع» و «مصرف» هم بدونیم، نابرابریِ اعضای گروه 20 برجسته‌تر خواهد شد. کافی‌یه به‌جمعیتِ عظیم –و صدالبته گرسنه‌ی– چین و هند (به‌تنهایی بیش‌از یک‌سوّم جمعیتِ جهان) نگاه کنیم.
به‌عقیده‌ی من نفس ِ شکل‌گیریِ گروه 20 مایه‌ی امیدواری‌یه، ولی کافی نیست.
•
پی‌نبشت: گزارش مفصّل فرناز فصیحی از تظاهراتِ اوّلِ مهر دانش‌گاهِ تهران رو هم بخونین، چاپ وال‌استریت جورنالِ 29سپتامبر 09- کلیک کنید
پی‌نبشت- 2: شماری‌از دوستان ایمیل داده‌ن که چرا کامنت‌ها بسته‌س؟ از لطف‌تون ممنونم، ولی اجازه بدین همین‌طور ادامه بدیم. مطمئن باشین به همه‌ی شما سر می‌زنم، نوشته‌هاتون رو می‌خونم و اگه لازم دیدم کامنت می‌نویسم. مرسی.

یه شوخی ِ کوچولوی سوسیالیستی

چوبین — Wed, 30 Sep 2009 11:00:00 +0000

به‌این عکس نیگا کن، بعد ببین می‌شناسی‌ش؟ خیلی شبیهِ کارخونه‌دارای دوره‌ی الیور توئیسته؟ نه‌بابا این «آیزایا برلین» معروفه، همون مدافع سرسختِ لیبرالیسم. این‌قد اون‌جوری فکر کرده که همون‌شکلی شده

Sir Isaiah Berlin

دیگه رسماً از تلفن می‌ترسم- گوشی رو بَرنَدار…

چوبین — Tue, 29 Sep 2009 18:26:19 +0000

این‌جا رو بخون

کرّوبی

چوبین — Tue, 29 Sep 2009 18:25:34 +0000

«…گویی هیچ خبره‌یی حقّ انتقاد از شرایطِ کشور را ندارد و دهانِ آن خبره‌یی که از هفت‌خوانِ شورای نگهبان گذشته و توانسته به‌مجلس خبره‌گان راه یابد را باید با خاک پر کرد تا مبادا جز به‌مدّاحی و تجلیل‌از شرایطِ موجود سخن بگوید» (لینک)
•
شاید خودشم ندونه چه جمله‌ی تاریخیِ قِصاری گفته؛ من‌که می‌گم…

کیم کارداشیان

چوبین — Mon, 28 Sep 2009 20:24:20 +0000

موندم این کی‌یه که هِی عکس‌شُ می‌ذارن؟ چیزی‌یَم بارش هَس یا –اون‌جوری‌که من دیدم– فقط واسه بَکِ تمیزش خاطرخواه داره؟

گزارشگر تلویزیونِ بوشهر: «مردی‌که زد رودستِ فردوسی‌پور!» یا «گزارش فوتبال به‌سبکِ برزیلی»

چوبین — Mon, 28 Sep 2009 20:20:33 +0000

عبدالله بزن اون ضربه‌های معروفِتُ! گل! گل! عبدالله! گل! خیلی‌ممنون که حرفِ ما رو گوش کردی عبدالله!
•
دروازه‌بان چه‌جوری توپُ از زیر طاق کشید بیرون منم نمی‌دونم!

Georges Simenon

چوبین — Sat, 26 Sep 2009 22:18:08 +0000

تا پیش‌از 1918 به‌مشاغل ِ مختلفی ازجمله شاگردی در کتاب‌فروشی پرداخت، اما در ژانویه‌ی آن‌سال در پی ِ بیماریِ پدرش ترکِ تحصیل کرد و در نشریه‌ی Gazette De Liége به‌عنوانِ خبرنگار مشغولِ کار شد. این‌شغل به‌او امکان داد با گروه‌ها و طبقاتِ مختلفِ مردم ازجمله افرادی‌که در هتل‌های ارزان‌قیمت اقامت داشتند، وقت‌شان در نوش‌گاه‌ها سپری می‌شود و گه‌گاه گذارشان به‌اداره‌ی پلیس می‌افتاد سروکار پیدا کند و با منش و رفتارشان به‌خوبی آشنا شود. این آشنایی بعدها زمانی‌که نویسنده‌گی حرفه‌ی اصلی‌اش شد بسیار به‌کارش آمد. کار در گازت دو لیژ که روزنامه‌یی پُرتیراژ و عامه‌پسند بود باعث شد تا مهارت‌های تندنویسی و ویرایش سریع ِ متونِ نوشتاری‌را به‌خوبی فرابگیرد. عادتِ تندنویسی تا پایانِ کار حرفه‌یی‌اش با او ماند، به‌نحوی‌که می‌توانست یک‌رمانِ کامل‌را تنها در سه‌ساعت بنویسد و آماده‌ی چاپ کند.
[…] در سالِ 1930 شخصیتِ محبوب ِ آثارش، کمیسر مِگره، برای نخستین‌بار در داستانِ کوتاهی‌که آن‌را به‌درخواستِ ژوزف کِسِل Joseph Kessel برای چاپ در مجله‌ی کارآگاه Detective نوشت ظاهر شد […] یکی‌از پُرکارترین نویسنده‌گانِ قرنِ بیستم بود. عادت داشت ساعتِ چهار صبح ازخواب بیدار شود و شروع به‌نوشتن کند. این‌کار را تا ظهر ادامه می‌داد و بقیه‌ی روز را استراحت می‌کرد. به‌این‌ترتیب می‌توانست در هرروز 60 تا 80 صفحه مطلب بنویسد. آثار او مشتمل است بر بیش‌از 200رمان، 150رمانِ کوتاه، یک‌سناریو برای باله و تعدادِ زیادی رمانِ عامه‌پسند که آن‌ها را صرفاً برای کسب درآمد و با یک‌دوجین نام مستعار نوشته است. امّا شهرتِ وی بیش‌تر به‌واسطه‌ی 75رمان و 28داستانِ کوتاهی است‌که کمیسر مگره قهرمانِ آن‌هاست.