20>8 یا 20<8
رادیو بینالمللی فرانسه گزارش کوتاهی دربارهی تبدیل «گروه 8» به «گروه 20» منتشر کرده و گسترش حوزهی تصمیمگیری، از 8 ابرقدرتِ اقتصادی به 20کشور رو گام مهمّی در مسیر دموکراسی ِ اقتصادیِ بینالمللی ارزیابی کرده. پیشاز RFI، لوموند دیپلماتیک هم مشابهِ چنین تحلیلیرو در یکمقالهی دقیقتر و ارزشمندتر ارائه کرده بود و از «پایانِ پروژهی امپراطوریِ آمریکا و آغاز جهانِ چندقطبی» خبر داده بود. (سرمقالهی لوموند دیپلماتیک- شمارهی ژانویهی 2009)
من بهلحاظِ کمّی با اینحرف موافقم، ولی ازنظر کیفی، آیا چنینترکیبی قابل اتکا هست؟ نگاه کنیم به مجموعهی اعضای گروه 20: در یکسو بریتانیا و آمریکا و ژاپن و فرانسه و آلمان، با تمامی معیارهای مدرنیته و توسعهی همهجانبهی سیاسی/اقتصادی/فرهنگی، و در دیگرسو اندونزی و آفریقای جنوبی و مکزیک و آرژانتین. آیا کفههای اینترازو متعادل هستن؟ آیا چنینترکیبی از «وزنِ» کافی برای تصمیمگیری و مدیریتِ اقتصادِ جهانی برخوردار هست؟ آیا عملاً قدرتِ تصمیمگیری بین اعضای اینگروه بهطور یکسان تقسیم شده؟
مسلماً جای خالی هند و برزیل که در گروه 8 احساس میشد، با تشکیل گروه 20 مرتفع شد؛ بهویژه اینکه برزیل طیّ دو-سه دههی گذشته با برنامهریزیِ درستِ اقتصادی تونست از یک اقتصادِ بستهی تکمحصولی به یکاقتصادِ پویای خلّاق برسه و هند در سایهی انقلاب IT به جایگاهِ مهمّی در تولیدِ جهانی رسیده، اما آیا توانِ اقتصادیِ چنینقدرتهای نوپایی، با آمریکا و ابرقدرتهای کهنهکار اروپایی برابره؟ پرسش مهمتر: آیا صِرفِ «برآورد/ارزشگذاریِ پولی» از قدرتِ تولیدِ اقتصادی، ما رو قادر میکنه که کشور کاملاً عقبموندهیی مث عربستان، با یکاقتصادِ نفتی/زیارتی (و نه توریستی) رو جزء قدرتهای اقتصادی که «شایستهی مدیریتِ اقتصاد جهان» هستن قرار بدیم؟
نکتهی دیگه اینکه اگه اقتصاد رو علاوه بر «تولید»، مرکّباز 2 پارامتر «توزیع» و «مصرف» هم بدونیم، نابرابریِ اعضای گروه 20 برجستهتر خواهد شد. کافییه بهجمعیتِ عظیم –و صدالبته گرسنهی– چین و هند (بهتنهایی بیشاز یکسوّم جمعیتِ جهان) نگاه کنیم.
بهعقیدهی من نفس ِ شکلگیریِ گروه 20 مایهی امیدوارییه، ولی کافی نیست.
•
پینبشت: گزارش مفصّل فرناز فصیحی از تظاهراتِ اوّلِ مهر دانشگاهِ تهران رو هم بخونین، چاپ والاستریت جورنالِ 29سپتامبر 09- کلیک کنید
پینبشت- 2: شماریاز دوستان ایمیل دادهن که چرا کامنتها بستهس؟ از لطفتون ممنونم، ولی اجازه بدین همینطور ادامه بدیم. مطمئن باشین به همهی شما سر میزنم، نوشتههاتون رو میخونم و اگه لازم دیدم کامنت مینویسم. مرسی.
